ΜΟΥΣΙΚΑ ΝΕΑΠαλιά & Αγαπημένα

Μάνος Χατζιδάκις : 26 χρόνια χωρίς τα λόγια και τις σκέψεις του

Ένα αφιέρωμα  στον άνθρωπο που διαμόρφωσε αποφασιστικά την Ελλάδα που αγαπάμε και πέθανε σαν σήμερα

Μάνος Χατζιδάκις: 26 χρόνια χωρίς τα λόγια και τις σκέψεις του

Ο Μάνος ακουγόταν «αιρετικός», αλλά η πραγματικότητα είναι ότι κοπανούσε αλήθειες στην καθεστηκυία τάξη, στα μούτρα της κοινωνίας. Έφυγε από αυτόν τον πλανήτη στις 15 Ιουνίου 1994 και θυμόμαστε κάποιες από τις σκέψεις του

Ήταν μια μέρα σαν αυτή –15 Ιουνίου 1994– και ο μοναδικός, ευφυής και ακούραστος Μάνος, ο Χατζιδάκις που μας λείπει τόσο πολύ, θα κοιμόταν για πάντα στην «Οδό Ονείρων». Ήταν μια μέρα σαν αυτή όπου όλα τα ραδιόφωνα μετέδιδαν τα τραγούδια του σε ατελείωτα αφιερώματα. Ήταν εκείνο το απόγευμα στο οποίο έκανα τη ραδιοφωνική εκπομπή μου και έκλαιγα on air, με το μικρόφωνο ανοιχτό. Είκοσι πέντε χρόνια χωρίς τον Μάνο, είναι πάρα πολλά. Μια ζωή ολόκληρη…

έμειναν, όμως, στο μυαλό οι δράσεις του, οι σκέψεις του, η ταχύτητα του εγκεφάλου του. Έχουμε κληρονομιά τις απόψεις του, τις οποίες κουβαλάμε ακόμα μέσα μας σαν φυλαχτά, εκείνες που θα έπρεπε να τις έχουμε σκαλίσει σε μάρμαρο για να τις βλέπουμε συνέχεια και να υπέχουν τον ρόλο νόμων στις ζωές μας.

 

Κι όλα αυτά ενώ το βαλς των χαμένων ονείρων μας συνεχίζεται, ας θυμηθούμε κάποια από αυτά που έχει πει, αφού ο «Μεγάλος Ερωτικός», είναι πάντα εδώ, παρών. Μέσα από τον πάντοτε επίκαιρο δημόσιο λόγο του, ο οποίος διαπνεόταν από αξίες μοναδικές.

Σε μία συνέντευξη, στο τέλος της δεκαετίας του ’70, ο Μάνος ρωτήθηκε για το «τι φοβάστε περισσότερο;». Εκείνος χαμογέλασε -πικρά- και, ανάμεσα στα υπόλοιπα, είπε για τον μεγαλύτερο φόβο της ανθρωπότητας: «Τον φασισμό και τους φασίστες. Τον έζησα μικρός και, κρίνοντας από διάφορες συμπεριφορές, τον βλέπω να ξανάρχεται. Παγκοσμίως … Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει. Και η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι να συνηθίσουμε τη φρίκη και να μας τρομάζει η ομορφιά».

«Ποτέ δεν πρόκειται να τελειώσει η ανθρώπινη περιπέτεια, αλλά και η ανθρώπινη ευπιστία. Πάντα ο άνθρωπος θα πιστεύει πως τα όνειρά του θα δικαιωθούν. Αλλά και πάντα θα αγνοεί πως ο ίδιος καταστρέφει τα όνειρά του με το να ξυπνά κάθε πρωί. Κάθε πρωί κι όχι για πάντα, μια και μόνη φορά».

Το βαλς των χαμένων ονείρων . Από την ταινία: «Χαμένα όνειρα» του Αλέκου Σακελλάριου και το δίσκο: Μάνος Χατζιδάκις 30 Νυχτερινά.

Πως να χωρέσεις σε ένα χαρτί όλα όσα νιώθεις όταν ακούς αυτήν την μελωδία?

Κάποια όνειρα έμειναν μόνα. Κανένας δεν τα ακολούθησε κι έτσι μόνα τους άρχισαν να περιφερονται σε δρόμους μοναχικούς και ασήμαντους επιδιδόμενα σε ένα βαλς χωρίς χρόνο και τόπο……

Όταν όλα γύρω σου είναι σκοτεινά,όταν γίνεται η ανάσα κοφτή,όταν το μυαλό βρίσκεται στο σύνορο της πραγματικότητας και του παράλογου φτάνει μια χαραμάδα να περάσει φως για να ψιθυρίσει η καρδιά ενάντια σε κάθε λογική … ”το όνειρο είναι ακόμη ζωντανό!” Είσαι πραγματικά ένας μαγικός δημουργός, αγαπημένε μου

https://www.youtube.com/watch?v=O5KosAHpE2I

«Οδός Ονείρων», 1962, Θέατρο Μετροπόλιταν, κείμενα – σκηνοθεσία Αλέξης Σολομός: «Ηθοποιός σημαίνει φως. Είναι καημός πολύ πικρός και στεναγμός πολύ μικρός». Και εκεί ερχόταν μια διαπίστωση για δάκρυα, με τη φωνή του Γιώργου Μαρίνου: «Κάθε κήπος έχει μια φωλιά για τα πουλιά. Κάθε δρόμος έχει μια καρδιά για τα παιδιά».

Ο ίδιος είχε πει σοφά μέσα στην απλότητά του: «Η παράσταση δεν είναι φώτα, δεν είναι σκηνικό, είναι οι άνθρωποι εσείς κι εγώ».

https://www.youtube.com/watch?v=DdVYN8k_qgc

 

 

https://www.ethnos.gr

Related Articles

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to top button
Close