Νέες Κυκλοφορίες

«Η Μικρή Ελένη»: Ένα ερωτικό τραγούδι, που ντύθηκε αλλιώς…

Ένα νέο τραγούδι του Βασίλη Αυγουστάκη, «οργισμένο που τα χώνει σε όλους και σε όλα», όμως πίσω του κρύβεται ένας ανεκπλήρωτος έρωτας.

Ο ίδιος περιγράφει την ιστορία πίσω από τη «Μικρή Ελένη»:

Αφιερωμένο στην Φωτεινή απο τον Λαγκαδά…

Το τραγούδι αυτό το έγραψα λίγο πριν το Πάσχα του 1998, λίγους μήνες αφότου ξεκίνησα μαθήματα κιθάρας, στην Ρόδο, στις κάτω πέτρες, ακουμπισμένος σε ένα πανέμορφο βράχο που φέτος, κατά ένα παράξενο λόγο, κάτι με τράβηξε και πάω σχεδόν καθημερινά εκεί.. Έχουμε γίνει οι καλύτεροι φίλοι, ξέρει τα πάντα για μένα.. Έχω ακουμπήσει τα δάκρυα μου, πολλές φορές φέτος εκεί, έχει πάρει πολύ βάρος από πάνω μου,γνωρίζει τα όνειρα μου.. Τελικά κατέληξα στο συμπέρασμα ότι κάτι μας ενώνει τελικά, είμαστε συγγενείς μάλλον .. Η εγώ ήμουν βράχος στην προηγούμενη ζωή, ή αυτός ίσως άνθρωπος ?

Η ιστορία του τραγουδιού ξεκινάει κάπως έτσι λοιπόν.. Λίγο πριν το Πάσχα του 1998, μόλις έχω σχολάσει από μια πιτσαρία που δούλευα ως ντελιβερι, περίπου στις δώδεκα μισή το βράδυ έρχονται στο σπίτι δύο φίλοι μου , ήρθαν για να με πάρουν να πάμε για ποτό, στο King Size, ένα τεράστιο club, που δεν υπάρχει πια.. Ήταν η περίοδος που έρχονταν οι πενταημερες και βγαίναμε για καμάκι. Παρόλο που εκείνη την ημέρα δεν είχα όρεξη, ήμουν πολύ κουρασμένος, τελικά με πείθουν και πάω μαζί τους. Μόλις φτάνουμε στο club ένας χαμός, αμέτρητα λεωφορεία από έξω, εκατοντάδες κόσμος, ασφυχτικά γεμάτο το μαγαζί. Μόλις μπαίνω μέσα, τα μάτια μου σκαλώνουν σε ένα πανέμορφο κορίτσι που ξεχώριζε πολύ έντονα από όλο το πλήθος . Όλο το μαγαζί είχε σκαλώσει πάνω της, κανένας δεν τολμούσε όμως να πάει να της μιλήσει. Το ίδιο σκέφτηκα και εγώ για μένα. Λίγο το πρώτο ποτό, λίγο οι παρενεσεις των φίλων μου, με βοήθησε να πάρω λίγο θάρρος, ξεκίνησα να την πλησιάσω, με ένα αίσθημα(εντάξει χυλόπιτα θα φάμε, δεν πειράζει, αρκεί η προσπάθεια ).. Μόλις την πλησίασα λοιπόν, χωρίς καν να μιλήσουμε, αμέσως μου έκανε χώρο να σταθώ δίπλα της, γνωριστήκαμε, καθίσαμε μαζί όλοι την νύχτα.. Υπήρχε ένα έντονος ερωτισμός και από τους δυο μας, αλλά και μια απόσταση από την πλευρά της, του στιλ, μην βιάζεσαι, που έκανε πολύ μαγική και μυστηριακή όλη την φάση . Ήταν η ωραιότερη γυναίκα που είχα δει στην ζωή μου έως τότε.. Ούτε καν στα όνειρα μου, δεν είδα ομορφότερη.. Όταν ακούστηκε η ανακοίνωση από τα ηχεία ότι το λύκειο του Λαγκαδά, να ετοιμάζετε για αναχώρηση, τις έδωσα το τηλέφωνο μου, να με πάρει την επόμενη μέρα, να βρεθούμε. Αποχαιρετηστηκαμε με ένα φιλί. Το ωραιότερο φιλί της ζωής μου ως τότε. Δεν ήπια, ούτε τζούρα από το ποτό μου μετά, για να μην φύγει η μυρωδιά της από το στόμα μου, ούτε νερό,ούτε φαΐ, νηστικός κοιμήθηκα, ούτε τα δόντια μου δεν έπλυνα. Ξάπλωσα με μια αίσθηση απόλυτης ευτυχίας και μια ανυπομονησίας να έρθει γρήγορα η επόμενη μέρα για να την συναντήσω. Ήμουν σίγουρος ότι θα με πάρει, γιατί και αυτή πέρασε πολύ καλά, φαινόταν. Ξυπνάω περιμένοντας με αγωνία να χτυπήσει το τηλέφωνο.. Δεν πήρε ποτέ τελικά… Την έψαξα πολύ, δεν την βρήκα.. γύρισα όλα τα μαγαζιά του νησιού,ήταν το τελευταίο βράδυ, την επομένη θα επέστρεφαν πίσω.. Μάταια όμως, δεν την βρήκα…Έφυγε χωρίς να ξαναβρεθούμε.. Δύο μέρες μετά, απελπισμένος και πολύ ερωτευμένος πήγα στον βράχο παρέα με την κιθάρα μου, να της γράψω τραγούδι.. Και αντί για ερωτοτράγουδο, έγραψα αυτό εδώ… Έτσι λοιπόν πίσω από αυτό το οργισμένο τραγούδι που τα χώνει σε όλους και σε όλα, κρύβεται ένας ανεκπλήρωτος έρωτας.. Η θλίψη φόρεσε τα ρούχα της οργής και βγήκε αυτό το τραγούδι.

Οπότε είναι ένα ερωτικό τραγούδι, που απλά ντύθηκε αλλιώς.. Άλλωστε όπως λέει και ο Χόρχε Μπουκαι, που τον διαβάζω αυτό τον καιρό. Αν κοιτάξουμε καλύτερα, η οργή που βλέπουμε γύρω μας, σε πολλούς ανθρώπους και σε πολλές καταστάσεις είναι μια μεταμφίεση τελικά και πίσω από την σκληρή όψη της, στην πραγματικότητα κρύβεται η θλίψη..

Καλή ακρόαση!!

Η Μικρή Ελένη

Θάνατος, πολέμοι και ληστείες,
έρωτες χωρίς ευαισθησίες,
ήρωες πάντα οι δολοφόνοι,
οι φευγάτοι της μεγάλης πόλης.

Με τους μπάτσους, τους δήθεν προστάτες,
οι πολιτικοί και οι σαχλαμάρες,
πάντα οι πλούσιοι έχουν το δίκαιο
και οι φτωχοί χωρίς μοίρα στον ήλιο.

Τα ναρκωτικά που μας πουλάνε,
τις φτιαχτές αρρώστιες να δρανε.

Πέρασε και ο εικοστός αιώνας,
τι λες να μας περιμένει ακόμα…

Όλοι γίναμε τα στρατιωτάκια,
στα συμφέροντα και τα κολπάκια,
που πλασάρουν κάθε μέρα κάποιοι,
οι πολιτικοί και οι τσαρλατάνοι.

Δυο τσιγάρα στο δεκαρικο,
πες μου αυτό δεν είναι άδικο.
Τα ναρκωτικά που μας πουλάνε,
κάλπικα είναι και δε περνάνε.

Και η μικρή Ελένη με μανία,
να μου λέει πως υπάρχει ελπίδα.

Και ‘γω να την βλέπω με απορία,
μαγεμένος απ’την ηλιαχτίδα,
που βλεπα μέσα στα δυο της ματιά,
που πλημμύριζαν ζωντάνια.

Ώσπου είδε πέρα τον Νικόλα,
να κρατάει μια μυτερή βελόνα
και γυρνάει πάλι με μανία και μου λέει δίχως πια ελπίδα..

πέρασε και ο εικοστός αιώνας,
δεν γουστάρω τούτη την εικόνα…..

Tags

Related Articles

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to top button
Close