ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΑ ΝΕΑ

Η γοητευτική ιστορία του ψωμιού..Το πιο υγιεινό ψωμί ολικής αλέσεως αποκλειστικά  στα αρτοποιεία Πετρόμυλος και  Αρτολιχουδιές στην  Λαμία.

ΠΕΤΡΟΜΥΛΟΣ: ΑΝΔΡΟΥ 4 ΓΑΛΑΝΕΪΚΑ και ΑΡΤΟΛΙΧΟΥΔΙΕΣ: ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΟΥ 26, ΛΑΜΙΑ

Το πιο υγιεινό ψωμί ολικής αλέσεως ΜΟΝΟΝ

στα αρτοποιεία Πετρόμυλος και  Αρτολιχουδιές στην  Λαμία

ΠΕΤΡΟΜΥΛΟΣ: ΑΝΔΡΟΥ 4 ΓΑΛΑΝΕΪΚΑ ΛΑΜΙΑ  (Υπεύθυνη: Γάκη Μαρία)

ΑΡΤΟΛΙΧΟΥΔΙΕΣ: ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΟΥ 26 ΛΑΜΙΑ(Υπεύθυνη: Αρσένου Σοφία)

Η ΨΥΧΡΗ ΕΚΘΛΙΨΗ ΚΑΝΕΙ ΤΗ ΔΙΑΦΟΡΑ ΣΤΟ ΑΛΕΥΡΙ και στο ΨΩΜΙ

Σαν τους ανθρώπους είναι και το ψωμί …..

Διαφορετικές ποιότητες, χρώματα, μυρωδιές, υφές και γεύσεις. Το καθένα με το δικό του DNA , με το δικό του  χαρακτηριστικό αλλά σε κάθε περίπτωση απαραίτητο συμπλήρωμα της διατροφής που συνοδεύει και συμπληρώνει τα γεύματα εδώ και τριάντα χιλιετίες.

Ο άνθρωπος ανακάλυψε τη δυνατότητα των σπόρων να γίνονται  ψωμί και αυτή η ανακάλυψη άλλαξε τη διατροφική κουλτούρα του προϊστορικού ανθρώπου  κυνηγού και τροφοσυλλέκτη  και τον ώθησε να γίνει παραγωγός της πρώτης ύλης θέτοντας τη βάση  της αγροτικής  καλλιέργειας  και  κτηνοτροφίας, αφού έτσι μπορούσε να έχει τον έλεγχο της διατροφής του.

Η παρασκευή του ψωμιού  ήταν μια διαδικασία που εξελισσόταν συνεχώς και σύμφωνα με τους ιστορικούς, το ψωμί με προζύμι το  συναντάμε για πρώτη φορά στην Αίγυπτο τον 6ο π.Χ. αιώνα , ενώ οι φούρνοι με δυνατότητα προθέρμανσης είναι μάλλον Ελληνική εφεύρεση.

Με το πέρασμα των χρόνων εμφανίστηκαν και τα πρώτα αρτοποιεία , όπου ο καθένας πλέον αγόραζε το ψωμί του . Η γενική εξέλιξη στη παραγωγή πολλών τύπων αλεύρων και του τεχνολογικού εξοπλισμού, είχε σαν αποτέλεσμα τη «βιομηχανοποίηση» του ψωμιού  που υπάρχει μεν σε ποσότητα και σχετικά χαμηλή τιμή , αλλά έχει χάσει  σε γεύση , ποιότητα και ταυτότητα.

 

Αυτή τη ταυτότητα του καλού ψωμιού αναζητήσαμε και στην αναζήτησή μας αυτή οδηγηθήκαμε στα αρτοποιεία «Πετρόμυλος» και  «Αρτολιχουδιές» , όπου μας υποδέχθηκαν  οι κυρίες Μαρία Γάκη και Σοφία Αρσένου αντίστοιχα  και μας ξενάγησαν στα ράφια με τα μυρωδάτα  ψωμιά , τα κουλουράκια και τα διάφορα αρτοσκευάσματα, ενώ είδαμε για πρώτη φορά παραδοσιακό Πετρόμυλο (τον μοναδικό στη περιοχή), που δίνει το τόσο ξεχωριστό και αληθινό αλεύρι από το οποίο παρασκευάζεται και το ομώνυμο ψωμί.

                    Ο ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΣ ΠΕΤΡΟΜΥΛΟΣ

 

Στον πετρόμυλο  οι πέτρες (με τη μέθοδο της ψυχρής έκθλιψης), συνθλίβουν ολόκληρο τον καρπό και δεν υπάρχει δυνατότητα διαχωρισμού του φλοιού από το εσωτερικό .Έτσι πάντα δίνει αλεύρι ολικής άλεσης που είναι το πιο πλούσιο σε ιχνοστοιχεία, βιταμίνες, σίδηρο και φυτικές ίνες που είναι απαραίτητα για τον οργανισμό μας.

 

Με αυτό το αλεύρι το ψωμί γίνεται πιο συμπαγές, θρεπτικό και γευστικό. Είναι γνωστό πως ότι παρασκευάζεται με ψυχρή έκθλιψη διατηρεί περισσότερα θρεπτικά στοιχεία, βιταμίνες και γεύση.

 

Οι μυρωδιές , μας ξυπνούσαν την αίσθηση της όρεξης ,  παράλληλα με την αρχέγονη μνήμη των γεύσεων, που έχουν πια χαθεί.

Στα αρτοποιεία αυτά διακρίναμε μια διαφορετική προσέγγιση του ψωμιού, γεμάτη αγάπη και προσωπική φροντίδα ,όπου  κατάφεραν να συνυπάρξουν η παράδοση με τη σύγχρονη τεχνολογία .

Αν σας ανοίξαμε την όρεξη ……

ΠΕΤΡΟΜΥΛΟΣ: ΑΝΔΡΟΥ 4 ΓΑΛΑΝΕΪΚΑ ΛΑΜΙΑ  (Υπεύθυνη: Γάκη Μαρία)

ΑΡΤΟΛΙΧΟΥΔΙΕΣ: ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΟΥ 26 ΛΑΜΙΑ(Υπεύθυνη: Αρσένου Σοφία)

 

 

Η γοητευτική ιστορία του ψωμιού

 

Στην αρχαία ελληνική, η λέξη «ψώμος» σήμαινε μπουκιά. Από τον ψώμο, προήλθαν οι μεταγενέστερες «ψωμίον» και «ψωμί», που καθιερώθηκαν την βυζαντινή περίοδο και στάθηκαν δίπλα στην επίσης αρχαιοελληνική λέξη «άρτος». Ο άρτος ημών ο επιούσιος, που η προσευχή ταυτίζει με το θεϊκό δώρο της επιβίωσης, είναι από τα πιο αρχέγονα εδέσματα που ανακάλυψε ο άνθρωπος, από τον καιρό που εγκαταστάθηκε σ’ ένα συγκεκριμένο σημείο και άρχισε να καλλιεργεί τη γη. Η ιστορία του ψωμιού που έφτιαχναν οι άνθρωποι με το σιτάρι, το κριθάρι και το κεχρί, χάνεται στο βάθος των χιλιετιών. Ας δούμε την ελληνική πλευρά αυτής της παγκόσμιας ιστορίας.

Σε προϊστορικούς οικισμούς της Θεσσαλίας βρέθηκαν απανθρακωμένα δημητριακά, ενώ έχει επιβεβαιωθεί ιστορικά ότι καλλιεργούνταν δύο ποικιλίες σιταριού και δυο ποικιλίες κεχριού, που προσομοιάζουν με τα σημερινά καλλιεργούμενα είδη. Σε ανασκαφές που παραπέμπουν στο 6000 π.Χ., έχουν βρεθεί εργαλεία από πυριτόλιθο που χρησιμοποιούνταν ως δρεπάνια. Την Ομηρική εποχή οι άνθρωποι του ελλαδικού χώρου καλλιεργούσαν ευρύτατα τον «πυρόν», αυτό που σήμερα ονομάζουμε σκληρό σιτάρι. Το αλεύρι που φτιαχνόταν από τον πυρόν, ονομαζόταν «πύρινον».

Ο Όμηρος αναφέρεται σ’ αυτό με επαινετικές λέξεις, όπως «μελιηδής» (γλυκός σαν μέλι) και «μελίφρων» (αυτός που γλυκαίνει την καρδιά). Το αλεύρι από κριθάρι ονομαζόταν «άλφιτον», το οποίο ο Διοσκουρίδης και ο Αθήναιος το θεωρούσαν θρεπτικότατη τροφή. Ποτέ όμως το κριθάλευρο δεν ξεπέρασε το σιτάλευρο, καθώς το δεύτερο είναι νοστιμότερο και ταυτιζόταν πάντα με την πολυτέλεια. Στην Ειρήνη του Αριστοφάνη, ο Τρυγαίος καταριέται έναν εχθρό του «να τον πιάσουν οι ληστές και να τον ταΐζουν μόνο κριθάρι».

Οι αρχαίοι Έλληνες, εκτός από σιτάρι, κριθάρι και κεχρί, καλλιεργούσαν κι ένα άλλο δημητριακό, τη ζέα ή ζεία. Αν και στις μέρες μας έχει γίνει μόδα, οι πρόγονοι μας το χρησιμοποιούσαν κυρίως ως ζωοτροφή. Θα πρέπει να καλλιεργούσαν ικανές ποσότητες, καθώς η Μαρίνα Ζέα του Πειραιά πιθανότατα πήρε το όνομα της από το γεγονός ότι ήταν τόπος φόρτωσης των καραβιών μ’ αυτό το δημητριακό. Ο Διοσκουρίδης πάντως, γράφει ότι τη Ρωμαϊκή εποχή έφτιαχναν ένα χυλό από χοντροαλεσμένους σπόρους ζέας και σιταριού, που ονομαζόταν «πόλτος», ενώ πολύ νωρίτερα οι πρόγονοι μας κάθε πρωί έτρωγαν το «ακράτισμα» που ήταν ψωμί βουτηγμένο σε νερωμένο κρασί. Η ζύμη σπανίως ψηνόταν σκέτη, αλλά βελτίωναν τη γεύση της με διάφορα μυρωδικά όπως μέντα, μάραθο ή δυόσμο. Δεν γνωρίζουμε αν χρησιμοποιούσαν αλάτι.

Το ψήσιμο γινόταν αρχικά πάνω σε πυρωμένες πέτρες και αργότερα σε χτιστούς φούρνους ή σε πήλινα σκεύη που έκλειναν. Στο «μουσείο ψωμιού» που υπάρχει στην Γερμανική πόλη Ούλμ, εκτίθενται τέσσερα ελληνικά ειδώλια από τη Βοιωτία, όπου απεικονίζεται με θαυμαστό τρόπο το άλεσμα, το πλάσιμο και το ψήσιμο του ψωμιού από γυναικείες μορφές. Το άλεσμα των σπόρων γινόταν με χερόμυλους που έφθασαν σχεδόν απαράλλακτοι ως τον περασμένο αιώνα, ενώ το κοσκίνισμα γινόταν με πολλών ειδών κόσκινα. Από βούρλα, από λινάρι, από κλαδιά ιτιάς ή από δέρματα που τρυπούσαν. Οι «πλακούντες», τα ψωμιά δηλαδή που προορίζονταν για θυσίες στους θεούς, χρειαζόντουσαν ψιλό αλεύρι και γι αυτό το κοσκίνιζαν με λινό ύφασμα που ονομαζόταν «κρησάριον» ή «κρησέρα». Σε πολλά μέρη της Ελλάδας χρησιμοποιείται ακόμη η λέξη «κρησάρα» ή «κνησάρα» για το ίδιο εργαλείο.

Ο Πλάτων θεωρεί το ψωμί βασική τροφή της ιδανικής Πολιτείας του γι αυτό αναφέρει: «Οι άνθρωποι για να τραφούν, θα φτιάχνουν οπωσδήποτε αλεύρι από σιτάρι ή κριθάρι, που θα το ζυμώνουν και θα το ψήνουν. Θα κάνουν ωραία ψωμιά που θα τοποθετούν πάνω σε καλάμια ή καθαρά φύλλα.» Και ο Χριστιανισμός άλλωστε, το ψωμί χρησιμοποίησε ως πρώτη ύλη για τα άχραντα μυστήρια του, για να τον μετατρέψει δηλαδή σε σώμα Χριστού.

με την υπογραφή του Δημήτρη Καμπουράκη,

Tags

Related Articles

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to top button
Close