Πολιτισμός

ΝΑ ΤΙΜΗΘΟΥΝ ΟΙ “700 ΘΕΣΠΙΕΙΣ” ΣΤΟΥΣ 24 ΔΗΜΟΥΣ ΤΗΣ ΣΤΕΡΕΑΣ !

Με αφορμή τις  Εορταστικές Εκδηλώσεις για τα 2.500 χρόνια από την Μάχη των Θερμοπυλών,ο Δήμαρχος Αλιάρτου Θεσπιέων κ.Γιώργος Ντασιώτης,απέστειλε επιστολή στον Πρόεδρο της ΠΕΔ Στερεάς κ.Σουλιώτη και στους 24 δημάρχους της Περιφέρειας Στερεάς, να αφιερώσουν και να τιμήσουν σε  μία από τις εκδηλώσεις τους, την Αυτοθυσία των 700 Θεσπιέων.

Συγκεκριμένα, η επιστολή του κ. Ντασιώτη,  αναφέρει τα εξής:

ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ 2500 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΘΕΡΜΟΠΥΛΩΝ ΚΑΙ ΤΗ ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΗΣ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ.

Κύριε Πρόεδρε, κυρίες & Κύριοι Δήμαρχοι

Σας εκφράζω τις ευχές μου για δύναμη και υπομονή στο δύσκολο έργο σας, που το γνωρίζω πολύ καλά. Η τοπική αυτοδιοίκηση την οποία με πάθος υπηρετούμε σε αυτές τις δύσκολές συνθήκες, αποδεικνύει καθημερινά πως είναι ο πυρήνας, γύρω από τον οποίο απλώνεται ο κοινωνικός ιστός. Αυτός ο ρόλος της αυτοδιοίκησης κρατά όρθια την Κοινωνία μας και δίνει άμεσες λύσεις σε οξύτατα προβλήματα.

Όλες οι κρίσεις των τελευταίων χρόνων, αλλά πιο πολύ αυτή της Πανδημίας που ακόμη προσπαθούμε να ξεπεράσουμε, έδειξαν πως η ενότητα, η ομοψυχία και ο συντονισμός στην κοινή προσπάθεια, φέρνει ασφαλή αποτελέσματα. Ο κόσμος, μας εμπιστεύεται γιατί είδε αυτή τη σοβαρότητα και περιμένει από εμάς συνέχιση του έργου μας στη λογική της κοινής προσπάθειας και των συνεργειών.

Στην ισοπεδωτική επέλαση της πανδημίας, ο κύριος στόχος όλων μας ήταν η λήψη μέτρων, αλλά και ο συγχρονισμός με τα Κυβερνητικά μέτρα, προκειμένου να αποτρέψουμε τις ολέθριες συνέπειες του κορονοϊού και να προστατέψουμε τον πληθυσμό μας. Παρόλο που όλοι αισθανθήκαμε  την ανασφάλεια και το φόβο, αν θα τα καταφέρουμε, νομίζω πως το αποτέλεσμα μας δικαιώνει, αλλά κυρίως δικαιώνει το λαό μας που υπέστη τεράστιες θυσίες.

Όμως τώρα που σταδιακά βγαίνουμε από την κρίση, με όλα τα προβλεπόμενα μέτρα ασφάλειας, αξίζει να θυμηθούμε τι χάθηκε αυτό το διάστημα και να προσπαθήσουμε στο μέτρο του δυνατού να το ανακτήσουμε. Σε πολλά πράγματα, το γνωρίζεται καλά, η  ευκαιρία  είναι μοναδική.

Ένα από τα σημαντικά γεγονότα που θα γιορτάζαμε φέτος είναι η επέτειος των 2.500 χρόνων από τη Μάχη των Θερμοπυλών και τη Ναυμαχία της Σαλαμίνας. Δύο εμβληματικά γεγονότα της ιστορίας μας, που κατά πολλούς καθόρισαν τα Ευρωπαϊκό Πολιτισμό και τα σύνορα Ανατολής-Δύσης. Παράλληλα δε με τη Ναυμαχία του Αρτεμισίου, που διεξαγόταν τις ίδιες ημέρες με τη Μάχη των Θερμοπυλών, καθόρισαν και την τελική έκβαση των Περσικών Πολέμων υπέρ των Ελλήνων.

Η πανδημία και η αναστολή των εκδηλώσεων, υπήρξαν απαγορευτικοί λόγοι στο να πραγματοποιηθούν οι λαμπρές εκδηλώσεις που σχεδιάζονταν τόσο από την Κυβέρνηση, όσο και από τους Δήμους που εμπλέκονται στα ιστορικά αυτά γεγονότα. Αυτό προέκυψε αναγκαστικά, αλλά είναι κρίμα η σημαντική αυτή επέτειος να μη λάβει τη λάμψη που της αξίζει, τουλάχιστον στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, όπου βρίσκονται οι Θερμοπύλες, ο τόπος που διεξήχθη η θρυλική Μάχη, οι Θεσπιές από τις οποίες ξεκίνησαν οι 700 ήρωες που θυσιάστηκαν για τα ιδανικά τους, ενώ μπορούσαν να φύγουν και το Αρτεμίσιο στο οποίο ακόμη μια φορά αποδείχτηκε η ναυτοσύνη των Ελλήνων.

Αγαπητές /οι Συνάδελφοι.

Η αδηφάγα καθημερινότητα συνήθως δε μας αφήνει χρόνο και δυνάμεις να ασχοληθούμε με πολύ σοβαρά ζητήματα που αφήνουν ιστορικό αποτύπωμα. Όμως είναι πολύ σημαντικό να δώσουμε στους συμπολίτες μας να καταλάβουν, πως τα σημαντικά  γεγονότα, δεν είναι τοποθετημένα  αόριστα μέσα στην ιστορία, αλλά έχουν τόπο που συνέβησαν και ανθρώπους που τα δημιουργήσαν και αυτός ο τόπος είναι η Πατρίδα μας, ενώ οι άνθρωποι είναι οι Προγονοί μας. Με αυτό τον τρόπο συμβάλλουμε στην ενίσχυση της Ιστορικής υπερηφάνειας και της ταυτότητας των πολιτών μας.

Στη Μάχη των Θερμοπυλών είναι γνωστό πως πολέμησε ο Λεωνίδας με 300 γενναίους Σπαρτιάτες που θυσιάστηκαν πιστοί στους νόμους της Σπάρτης που όριζαν «ή Ταν ή επί Τας», δίνοντας αιώνιο μάθημα γενναιότητας, αλλά και υπακοής στους νόμους της πατρίδας για να προστατευτεί το συμφέρον της. Είναι όμως λιγότερο γνωστό ότι 700, επίσης γενναίοι, Θεσπιείς, έπεσαν μαζί του, παραμένοντας, παρά την εντολή που τους έδωσε να φύγουν, πιστοί στα ιδανικά και στον πολιτισμό που δημιουργήθηκε αιώνες πριν τη Μάχη, όταν οι Ελικωνιάδες Μούσες, έδιναν τα δώρα τους στον άνθρωπο. Την Ποίηση, την Ιστορία, τη Μουσική, το Θέατρο, την Επιστήμη. Θυσιάστηκαν δηλαδή, υπερασπιζόμενοι έναν τρόπο ζωής, ο οποίος είναι η βάση του δυτικού πολιτισμού και που χωρίς αυτόν η ζωή αποτελεί ανυπόφορη σκλαβιά.

Μετά τη Μάχη των Θερμοπυλών οι Έλληνες τοποθέτησαν επιγράμματα για τους νεκρούς κάθε πόλης. Για τους Θεσπιείς το επίγραμμα έγραφε: “Άνδρες τοι ποτ’ έναιον υπό κροτάφοις Ελικώνος, λήματα των αυχεί Θεσπιάς ευρύχορος.” Δηλαδή: “Αυτοί οι άνδρες κατοικούσαν στους πρόποδες του Ελικώνα, για το θάρρος του περηφανεύεται ο πλατύς κάμπος των Θεσπιών.”.

Αγαπητέ Πρόεδρε, Αγαπητές/οι Συνάδελφοι.

Αυτή τη σπουδαία ιστορία αξίζει να τη θυμόμαστε και να την  τιμούμε. Η ευκαιρία των λαμπρών εορτασμών των 2.500 χρόνων, μάλλον έπεσε θύμα της Πανδημίας. Ο Δήμος Αλιάρτου – Θεσπιέων ωστόσο, προγραμματίζει και θα ανακοινώσει, λαμβάνοντας φυσικά υπόψη τα περιοριστικά μέσα κατά της διάδοσης το κορονοϊού, εκδηλώσεις που θα θυμίζουν αυτό το σπουδαίο γεγονός, αλλά και την καταλυτική συμμετοχή των 700 Θεσπιέων. Επειδή όμως ένα τέτοιο γεγονός  οφείλουμε όλοι να το αναδείξουμε και γνωρίζοντας την ευαισθησία όλων σας, προτείνω, μια από τις εκδηλώσεις που σχεδιάζεται να πραγματοποιήσετε στους Δήμους σας, να την αφιερώσετε στη Μάχη των Θερμοπυλών με ιδιαίτερη υπόμνηση,φυσικά,στην πειθαρχία των Σπαρτιάτων, αλλά κυρίως στην εθελούσια θυσία των 700 Θεσπιέων, οι οποίοι  στις Θερμοπύλες ουσιαστικά, έγραψαν κυριολεκτικά με το αίμα τους τον ορισμό της λέξης «Ολοκαύτωμα». Είναι πολύ σημαντικό αυτό το επετειακό έτος, σε όλη την περιφέρειά μας, να τιμηθεί και αυτό το γεγονός που η ιστορία το έχει υποβαθμίσει. Θα το θεωρήσουμε μεγάλη τιμή να εξετάσετε θετικά την πρότασή μας, όπως επίσης και να μας γνωστοποιηθεί η εκδήλωση που θα αφιερώσετε προκειμένου να την προβάλουμε και εμείς.

Αγαπητέ Πρόεδρε,

Ενόψει της συνεδρίασης του Διοικητικού Συμβουλίου της ΠΕΔ, την Παρασκευή 19-6-2020,θα επιθυμούσα να τεθεί το ζήτημα αυτό προς συζήτηση και η πρότασή μου, προς τους Δήμους, εφόσον κριθεί σκόπιμο να είναι και πρόταση του Συμβουλίου σας.

Με εκτίμηση

Ο Δήμαρχος

Γεώργιος Π. Ντασιώτης

Πηγή: permissospress

Μάχη των Θερμοπυλών (480 π.Χ.): Οι 700 γενναίοι Θεσπιείς και άλλες μικρές ιστορίες

Θα αναφερθούμε εκτενέστερα στους Θεσπιείς, που έμειναν με τη θέλησή τους κοντά στον Λεωνίδα και σκοτώθηκαν. Θα γράψουμε επίσης μερικές άγνωστες ακόμα πτυχές της μάχης των Θερμοπυλών (480 π.Χ.).
ΠΟΣΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΕΜΗΣΑΝ ΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ;

Μόλις μαθεύτηκε στο ελληνικό στρατόπεδο ότι οι Πέρσες υπό τον Υδάρνη έρχονται να τους κυκλώσουν, ο Λεωνίδας διέταξε τους συμμάχους του να φύγουν. Υπάρχει και μία άλλη εκδοχή,  σύμφωνα με την οποία οι σύμμαχοι έφυγαν με δική τους πρωτοβουλία, καθώς έβλεπαν ότι σίγουρα θα σκοτώνονταν.

Στις Θερμοπύλες έμειναν λοιπόν 300 (ή 298 όπως είδαμε) Σπαρτιάτες, με αρκετούς είλωτες(3;) ο καθένας, 700 Θεσπιείς, καθένας από τους οποίους συνοδευόταν από έναν ελαφρά οπλισμένο πολεμιστή, 400 Θηβαίοι και ο Ακαρνάνας μάντης Μεγιστίας, που είχε «δει» το τέλος, ωστόσο προτίμησε να μείνει δίπλα στον Λεωνίδα. Τον συνόδευε ο μοναχογιός του, τον οποίο ο Μεγιστίας έδιωξε πριν τη μάχη, για να σωθεί.

ΟΙ 700 ΘΕΣΠΙΕΙΣ – Η ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΜΕΝΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ ΘΥΣΙΑΣ ΤΟΥΣ

Όπως γράφει ο Ηρόδοτος, οι Θεσπιείς έμειναν με όλη την καλή τους θέληση και είπαν ότι ποτέ δεν θα εγκαταλείψουν τον Λεωνίδα και τους άνδρες του. Αρχηγός των 700 Θεσπιέων ήταν ο Δημόφιλος, γιος του Διαδρόμου. Όλοι οι Θεσπιείς πολέμησαν ηρωικά και σκοτώθηκαν. Ξεχώρισε για τη γενναιότητά του ο Διθύραμβος, γιος του Αρματίδη.
Δυστυχώς, δεν βρήκαμε σε όλες τις (μη διαδικτυακές) πηγές που έχουμε στη διάθεσή μας άλλα στοιχεία για τους γενναίους Θεσπιείς.
Μόλις την άνοιξη του 1997, μετά από 2.477 χρόνια από τη μάχη του 480 π.Χ, με την ανέγερση απλού, συμβολικού αγάλματος, ενός φτερωτού νεανία δίπλα στο άγαλμα του Λεωνίδα και των συμπολεμιστών του στις Θερμοπύλες, έγινε το πρώτο βήμα για την ανάδειξη της θυσίας των Θεσπιέων.

ΟΙ 400 ΘΗΒΑΙΟΙ ΚΑΙ Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥΣ ΣΤΗ ΜΑΧΗ

Πολύς λόγος έγινε από την αρχαιότητα ήδη για το αν οι 400 Θηβαίοι που έμειναν και πολέμησαν με τον Λεωνίδα το έκαναν εκούσια ή όχι.
Ο Ηρόδοτος γράφει ότι οι Θηβαίοι δεν έμειναν με τη θέλησή τους, αλλά εκβιαζόμενοι, γιατί τους κρατούσε ο Λεωνίδας ως ομήρους.
Ο Βοιωτός (από τη Χαιρώνεια), Πλούταρχος, στο «Περί Ηροδότου κακοηθείας ,31», επικρίνει σφοδρά τον Ηρόδοτο, γιατί δεν μπορεί να καταλάβει πώς 300 Σπαρτιάτες κρατούσαν με τη βία 400 Θηβαίους που ήθελαν να φύγουν. Επισήμανε μάλιστα δηκτικά ότι αν είχαν έτσι τα πράγματα, ο Λεωνίδας θα ήταν καλύτερο να τους διώξει με τη συνοδεία των Πελοποννήσιων, που αναχωρούσαν από το πεδίο της μάχης.
Στο βιβλίο του «Οι Ελληνοπερσικοί Πόλεμοι» ο Peter Green  γράφει χαρακτηριστικά:
«(Οι Θηβαίοι) ήταν δεσμευμένοι στον Ξέρξη, όπως όλοι γνώριζαν ανεπίσημα, αλλά υπήρχε μια πιθανότητα να αποδειχθεί επιτυχής η άμυνα στις Θερμοπύλες».
Δόθηκε λοιπόν στον Λεωνίδα μια συμβολική δύναμη 400 ταραχοποιών, που είχαν αντιπερσικά φρονήματα, μια χειρονομία που δεν εξυπηρετούσε σημαντικά κανέναν εκτός από την ίδια τη θηβαϊκή κυβέρνηση.

Ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος γράφει:

«Οι Θηβαίοι πολέμησαν την τελευταία αυτή μέρα χωρίς να το θέλουν κι όταν οι χιλιοπληγωμένοι Σπαρτιάτες και Θεσπιείς υποχώρησαν μέσα από τις πύλες, οι Θηβαίοι χωρίστηκαν από αυτούς, πλησίασαν τους εχθρούς και άπλωσαν τα χέρια, ζητώντας συγχώρηση και φωνάζοντας ότι ήταν φίλοι και υπήκοοι του μεγάλου βασιλιά (Ξέρξη) και ότι τους εκβίασαν να έρθουν στις Θερμοπύλες, πράγμα που βεβαιώνουν και οι Θεσσαλοί. Οπότε όσοι από αυτούς δεν σκοτώθηκαν, πριν να καταλάβουν οι Πέρσες περί τίνος πρόκειται, αξιώθηκαν της συγγνώμης. Όμως στιγματίστηκαν με βασιλικά σημάδια και πρώτος απ’ όλους ο στρατηγός τους Λεοντιάδης».
Μάλιστα, επικρίνει τον Πλούταρχο, ο οποίος γράφει ότι αρχηγός των Θηβαίων στις Θερμοπύλες ήταν ο Ανάξανδρος και όχι ο Λεοντιάδης και ήταν παράλογο να επιβάλλει ο Ξέρξης την ντροπή του στιγματισμού σε φίλους και υπηκόους, παίρνοντας έτσι ουσιαστικά το μέρος του Ηροδότου στην άτυπη αυτή «διαμάχη».
Μόνο που κρατά μια επιφύλαξη για τον στιγματισμό τους, καθώς γράφει (ο Κ. Παπαρρηγόπουλος), ότι αυτό διαδόθηκε μετά την περιφρόνηση που αντιμετώπισαν οι Θηβαίοι μετά την οριστική απομάκρυνση των Περσών από την Ελλάδα.

ΜΕΡΙΚΕΣ ΑΚΟΜΑ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ (ΜΙΚΡΕΣ Ή ΜΕΓΑΛΕΣ…) ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΜΑΧΗ

Όπως είχαμε αναφέρει, ο προδότης Εφιάλτης φονεύθηκε από τον Τραχίνιο Αθηνάδη. Ο Ηρόδοτος, στο Ζ’ βιβλίο του (Πολύμνια), παρ. 213, γράφει ότι αυτό δεν έγινε εξαιτίας της προδοσίας του Εφιάλτη, αλλά για άλλη αιτία που θα καταστήσει γνωστή στη συνέχεια της διήγησής του. Ωστόσο, ο Ηρόδοτος δεν… τήρησε αυτή την υπόσχεσή του!
Γράψαμε για τον Θεσπιέα Διθύραμβο, γιο του Αρματίδη, που πολέμησε πιο γενναία απ’ όλους τους συμπατριώτες του. Από τους Σπαρτιάτες ξεχώρισαν ο Διηνέκης και οι γιοι του Ορσίφαντου Αλφεος και Μάρωνας. Για τον Διηνέκη γράφει χαρακτηριστικά ο Ηρόδοτος πως όταν ένας Τραχίνιος είπε ότι «όταν οι βάρβαροι ρίχνουν τα βέλη τους σκεπάζουν τον ήλιο» (γιατί τόσοι πολλοί είναι), εκείνος (ο Διηνέκης) απάντησε πως αυτό είναι καλό νέο, γιατί η μάχη μ’ αυτούς θα γινόταν στη σκιά και όχι κάτω από τον ήλιο!

Στη μάχη των Θερμοπυλών σκοτώθηκαν πολλοί και επιφανείς Πέρσες, μεταξύ των οποίων ο Αβροκόμης και ο Υπεράνθης, γιοι του Δαρείου και της Φραταγούνης, κόρης του Αρτάνη.
Γύρω από το άψυχο σώμα του νεκρού Λεωνίδα έγινε μεγάλη μάχη. Τελικά «έπεσε» στα χέρια των Περσών και ο Ξέρξης διέταξε να κόψουν το κεφάλι του Σπαρτιάτη βασιλιά και να τον σταυρώσουν, πρακτική τελείως αντίθετη με τα όσα συνηθίζονταν ως τότε, καθώς οι Πέρσες σέβονταν εξαιρετικά τους γενναίους πολεμιστές…

Μετά τη «βάρβαρη και αχαρακτήριστη αυτή ενέργεια» (Peter Green), ο Ξέρξης που νοιαζόταν για τη δημόσια εικόνα του, το… ίματζ του, όπως θα λέγαμε σήμερα, διέταξε όλοι οι νεκροί Πέρσες (περίπου 20.000), εκτός από χίλιους, να θαφτούν σε βιαστικά σκαμμένα χαντάκια και να καλυφθούν με φύλλα και σωρούς χώματος, για να μην είναι σε κοινή θέα, προσπαθώντας έτσι να μην αποκαλύψει το μεγάλο κόστος, σε ανθρώπινες ζωές, της νίκης του.

Μετά τη μάχη στις Θερμοπύλες, ο Ξέρξης ρώτησε τον έκπτωτο Σπαρτιάτη βασιλιά Δημάρατο, που τον συνόδευε στην εκστρατεία του, πόσοι ακόμα Λακεδαιμόνιοι υπάρχουν σαν αυτούς που αντιμετώπισε και πώς μπορούν να τους εξοντώσουν. Ο Δημάρατος απάντησε ότι «μόνο στη Σπάρτη υπάρχουν γύρω στους 8.000 άνδρες, όμοιοι σε όλα με αυτούς εδώ. Οι υπόλοιποι Λακεδαιμόνιοι είναι κατώτεροι, αλλά γενναίοι». Πρότεινε δε να στείλει 300 πλοία στα Κύθηρα, για να τους περικυκλώσει. Μάλιστα για το πανέμορφο Τσιρίγο είπε, κατά τον Ηρόδοτο, το εξής:
«Ο Χίλων, ο οποίος ήταν ο σοφότατος στον τόπο μας, έλεγε για αυτά (τα Κύθηρα) ότι ήταν προτιμότερο για τους Σπαρτιάτες να βυθιστούν στο βάθος της θάλασσας παρά να εξέχουν στην επιφάνεια»!

Ο αρχηγός όμως του ναυτικού και αδελφός του Ξέρξη  Αχαιμένης, εισηγήθηκε να μην ακολουθήσουν τη συμβουλή του Δημάρατου και η γνώμη του υπερίσχυσε.
Κλείνουμε το άρθρο αυτό, γράφοντας περισσότερα στοιχεία για το πώς οι Πέρσες Αθάνατοι, κατάφεραν να κυκλώσουν τους Έλληνες. Ο Ξέρξης έστειλε τον Υδάσπη με το επίλεκτο σώμα των Αθανάτων από το μονοπάτι της Ανόπαιας, που υπέδειξε ο Εφιάλτης, να κυκλώσουν τους Σπαρτιάτες και τους άλλους συμπολεμιστές τους. Οι Αθάνατοι ήταν 10.000, σύμφωνα με τον Peter Green («Οι Ελληνοπερσικοί Πόλεμοι»). Οι Φωκείς, που προσφέρθηκαν εθελοντικά να φυλάξουν το μονοπάτι, ήταν 1.000. Ο Green και ο Παπαρρηγόπουλος καταλογίζουν στον Λεωνίδα ότι έπρεπε στη συγκεκριμένη τοποθεσία να εγκαταστήσει εμπειρότερους και πιο σκληροτράχηλους στρατιώτες ή να τοποθετήσει επικεφαλής των Φωκέων έναν Σπαρτιάτη αξιωματικό. Πιθανότατα υποτίμησε τον κίνδυνο να κυκλωθεί από την Ανόπαια.

Όταν οι επίλεκτοι Αθάνατοι, αντίκρισαν τους Φωκείς, μούδιασαν και ρώτησαν τον Εφιάλτη αν αυτοί οι στρατιώτες ήταν Λακεδαιμόνιοι. Οι Φωκείς μάλλον λίγο χαλαροί, καθώς φρουρούσαν για μέρες την περιοχή χωρίς να έρχεται κανένας εχθρός, αιφνιδιάστηκαν.
Ήταν λίγο πριν ξημερώσει και οι Αθάνατοι έκαναν μεγάλο θόρυβο καθώς περπατούσαν πάνω σε πεσμένα από τις πρόσφατες καταιγίδες, ξερόφυλλα των δέντρων. Τότε οι Φωκείς συνειδητοποίησαν ποιους είχαν απέναντί τους. Οι Αθάνατοι, με έναν συντονισμένο καταιγισμό βελών, τους ανάγκασαν να φύγουν και να αναζητήσουν ασφάλεια στην κορυφή ενός γειτονικού λόφου. Θα μπορούσε να γράψει κανείς πολλά ακόμη για τη μεγάλη μάχη των Θερμοπυλών (480 π.Χ.). Το σίγουρο είναι ότι η γενναία, μέχρι τέλους, αντίσταση των Σπαρτιατών και των Θεσπιέων έγραψε τα ονόματά τους (των Σπαρτιατών μάλιστα σώζονταν σε στήλη στην πόλη τουλάχιστον ως την εποχή του Παυσανία το β’ μισό του 2ου αιώνα), στις δέλτους της ιστορίας, ο δε Λεωνίδας, με το θρυλικό «Μολών Λαβέ» και την αυταπάρνησή του πέρασε για πάντα στη σφαίρα του θρύλου…

 

https://www.protothema.gr

Tags

Related Articles

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to top button
Close