ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν να μοιραστούν μια ιστορία για τον καλύτερό τους φίλο. Κάποιον με τον οποίο μεγάλωσαν, γέλασαν, έκαναν λάθη, μοιράστηκαν μυστικά… Εγώ έχω μια διαφορετική ιστορία. Η δική μου ιστορία αφορά μια φίλη που δεν γνώρισα ποτέ.
Όχι επειδή ήμουν μόνη. Είχα συμμαθητές και ανθρώπους γύρω μου, αλλά δεν είχα την παρουσία της φίλης που έψαχνα. Αναζητούσα μια πραγματική φίλη, μια φίλη που θα έμενε και θα μιλούσε την ίδια γλώσσα με εμένα, όχι την κανονική, τη γλώσσα των λέξεων, αλλά τη γλώσσα με την οποία αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο γύρω μας.
ΜΕΡΟΣ 1 – ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ, ΟΧΙ ΚΑΛΥΤΕΡΗ
Από μικρή παρατηρούσα πως με ενδιέφεραν πράγματα που δεν ενδιέφεραν πάντα τους συνομηλίκους μου. Εμένα μου άρεσαν τα θεωρητικά μαθήματα, οι εναλλακτικοί τρόποι απασχόλησης, οι συζητήσεις και τα ερωτήματα που σε κάνουν να σκέφτεσαι και δεν έχουν μόνο μία σωστή απάντηση, ενώ τα περισσότερα παιδιά έβρισκαν ενδιαφέρον σε άλλα πράγματα. Δεν με απασχολούσαν τόσο τα social media, ούτε ένιωθα την ανάγκη να κάνω ό,τι έκαναν οι υπόλοιποι μόνο και μόνο για να ταιριάξω.
Για πολύ καιρό δυσκολευόμουν να το εξηγήσω χωρίς να ακουστεί σαν να θεωρώ τον εαυτό μου καλύτερο και πάντα νόμιζα ότι το πρόβλημα ήμουν εγώ, που δεν ταίριαζα.
Μεγαλώνοντας, κατάλαβα πως δεν ήμουν ούτε καλύτερη ούτε χειρότερη και δεν έφταιγα εγώ. Απλώς ήμουν διαφορετική. Και παρόλο που στην εποχή μας η διαφορετικότητα παρουσιάζεται σαν κάτι υπέροχο, κάνοντάς σε να αισθάνεσαι περήφανος που ξεχωρίζεις, υπάρχει και μια άλλη πλευρά που δεν συζητείται συχνά.
Μερικές φορές, το να διαφέρεις δεν σε κάνει να νιώθεις μοναδικός και περήφανος, αλλά σε κάνει να νιώθεις μόνος. Επομένως, δεν θέλεις να ξεχωρίζεις, αλλά θέλεις απλώς να βρεις έναν άνθρωπο που να σε καταλαβαίνει, χωρίς να χρειάζεται να εξηγείς συνεχώς τη δική σου οπτική.
ΜΕΡΟΣ 2 – ΟΤΑΝ Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΤΑΙ ΣΕ ΑΜΦΙΒΟΛΙΕΣ
Συνέδεσα την αξία μου με την απουσία ενός απαραίτητου ανθρώπου για μένα. Ήταν σαν η έλλειψη αυτού του στηρίγματος να αποτελούσε την απόδειξη ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με εμένα.
Με το πέρασμα του χρόνου συνειδητοποίησα πως αυτή η σκέψη έκρυβε μια παγίδα. Γιατί, όταν επαναλαμβάνεις στον εαυτό σου για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα πως δεν ταιριάζεις, κάποια στιγμή αρχίζεις να αμφισβητείς εσένα, τον ίδιο σου τον εαυτό.
Δεν αναρωτιέσαι πλέον αν ανήκεις κάπου, αλλά αναρωτιέσαι και αν αξίζεις να ανήκεις κάπου.
Και με αυτόν τον τρόπο ξεκινά η παρεξήγηση της ωριμότητας.
Όταν ένας άνθρωπος σκέφτεται πολύ, τον λένε υπερβολικό.
Όταν ένας άνθρωπος προτιμά να ακούει παρά να μιλάει, τον λένε απόμακρο και ψυχρό.
Όταν προτιμά τις ουσιαστικές συζητήσεις, τον λένε σοβαρό και ξενέρωτο.
Χωρίς να το καταλαβαίνεις, αρχίζεις να βλέπεις τον εαυτό σου μέσα από τα μάτια των άλλων. Αρχίζεις να αναρωτιέσαι αν πρέπει να αλλάξεις για να καταφέρεις να ανήκεις κάπου.
Σκέφτεσαι: «Μήπως πρέπει να γίνω πιο διασκεδαστική και πιο επιφανειακή; Μήπως πρέπει να γίνω λίγο σαν όλους τους άλλους;».
Όχι επειδή το θέλεις, αλλά επειδή φοβάσαι πως διαφορετικά δεν ανήκεις πουθενά και θα καταλήξεις μόνη σου, με τις σκέψεις σου για συντροφιά.
Έτσι, η μοναξιά μετατρέπεται σε αμφιβολία.
Δεν αμφιβάλλεις μόνο για το αν θα βρεις φίλους, αλλά και για εσένα, για την αξία σου, για το αν αξίζεις πραγματικά την κατανόηση κάποιου.
Και προσωπικά, αυτό ίσως ήταν το πιο δύσκολο σημείο για εμένα: όταν σου λείπει και χρειάζεσαι έναν άνθρωπο, αλλά νιώθεις πως ίσως δεν τον αξίζεις.
ΜΕΡΟΣ 3 – ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΑΤΑΛΑΒΑ
Κάποια στιγμή διαπίστωσα πως ίσως έψαχνα τη λύση σε λάθος μέρος.
Γιατί η αξία μου δεν μπορούσε να εξαρτάται από το αν είχα βρει εκείνη τη φίλη ή όχι, ούτε από το αν ταίριαζα με τους άλλους ή όχι. Διότι η αξία κανενός ανθρώπου δεν πρέπει να μετριέται από τον αριθμό των φίλων του ή από το αν είναι η πρώτη επιλογή κάποιων.
Άρχισα να διαπιστώνω, λοιπόν, ότι το να μην έχω βρει ακόμα τους ανθρώπους μου δεν σημαίνει ότι δεν είμαι αρκετή και ότι δεν υπάρχουν. Σημαίνει απλώς ότι το ταξίδι συνεχίζεται.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Αν υπάρχει, λοιπόν, κάτι που θα ήθελα να κρατήσετε από εδώ, είναι το εξής:
Αν νιώθετε διαφορετικοί, δεν σημαίνει ότι φταίτε.
Αν δεν έχετε βρει ακόμα τους ανθρώπους σας, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν.
Και αν κάποια στιγμή αναρωτηθείτε γιατί δεν είστε η πρώτη επιλογή κάποιου, θυμηθείτε κάτι:
Η αξία σας δεν μειώνεται επειδή κάποιος δεν μπόρεσε να την αντιληφθεί, ούτε επειδή δεν ήσασταν η πρώτη επιλογή των άλλων.
Κι εγώ περιμένω ακόμα έναν άνθρωπο που θα με καταλαβαίνει και ίσως κάποια μέρα να τον συναντήσω. Μέχρι τότε, όμως, θα προσπαθήσω να μη χάσω τον εαυτό μου προσπαθώντας να χωρέσω. Θα προσπαθήσω να μην ξανααμφισβητήσω την αξία μου επειδή δεν ήμουν η πρώτη επιλογή κάποιου. Απλώς, οι άνθρωποι έχουν τους δικούς τους ανθρώπους και αυτό δεν είναι κάτι που μπορώ να ελέγξω.
Αυτό που μπορώ να ελέγξω, όμως, είναι ο τρόπος που συμπεριφέρομαι εγώ. Μπορώ να συνεχίσω να νοιάζομαι για τους άλλους. Να αγαπάω αληθινά, να είμαι εκεί για τους ανθρώπους μου.
Γιατί, τελικά, δεν χρειάζεται να είμαι η πρώτη επιλογή των άλλων. Μπορώ να είμαι η δική μου πρώτη επιλογή.
Χρυσή Λυδία Τιμαμοπούλου