«Η ζωή είναι πολύ μικρή για να μετράς θερμίδες,
αλλά μερικές φορές είναι το μόνο που ξέρεις να μετράς.»
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
-Advertisment-
Ξυπνάς το πρωί και η πρώτη σου σκέψη δεν είναι «τι ωραία μέρα». Είναι «πόσες θερμίδες έχει το πρωινό μου;». Και κάπως έτσι η ζωή αρχίζει να μικραίνει. Όχι επειδή δεν την έχεις μπροστά σου, αλλά επειδή έμαθες να τη μετράς λάθος.
Γεια σας. Ονομάζομαι Χρυσή Λυδία Τιμαμοπουλου και τον τελευταίο χρόνο η ζωή μου χωρά σε αριθμούς: κιλά, θερμίδες, γραμμάρια, λεπτά πάνω στον διάδρομο του γυμναστηρίου. Σήμερα δεν είμαι εδώ για να μιλήσω για την ανορεξία ως διάγνωση, αλλά ως φωνή. Μια φωνή επίμονη, αόρατη, που σου ψιθυρίζει ότι η αξία σου μπορεί να ζυγιστεί.
ΜΕΡΟΣ 1
Μέσα στη διαταραχή
Η ανορεξία δεν ξεκινά πάντα με δίαιτα. Συνήθως ξεκινά με την ανάγκη για έλεγχο. Θυμάμαι τη στιγμή που κάποιος μου είπε: «Αδυνάτισες, σου πάει». Και αυτό ήταν αρκετό. Ένα φαινομενικά αθώο σχόλιο έγινε σπίθα σε μια φωτιά που ήδη έκαιγε μέσα μου.
Από εκείνη τη στιγμή, κάθε θερμίδα έγινε νίκη. Κάθε αίσθηση πείνας, απόδειξη δύναμης. Μόνο που η αλήθεια ήταν άλλη: δεν ήμουν δυνατή. Ήμουν φοβισμένη. Και προσπαθούσα να κάνω τον φόβο μου να μοιάζει με αυτοέλεγχο.
ΜΕΡΟΣ 2
Πώς ξεκίνησε και το «σημείο καμπής»
Οι περισσότερες ιστορίες έχουν ένα «σημείο μηδέν». Για μένα δεν ήταν κάτι δραματικό. Ήταν κάτι τόσο ήσυχο, που σχεδόν δεν το πρόσεξα.
Η γιαγιά μου, που ήταν παχύσαρκη, μαζί με τον μπαμπά μου αποφάσισαν να επισκεφτούν μια διατροφολόγο. Ήθελαν να αλλάξουν συνήθειες, να μπουν σε πρόγραμμα. Άρχισαν να μετρούν θερμίδες, να μιλούν για «καλές» και «κακές» τροφές.
Κι εγώ, παιδί ακόμα, τους παρατηρούσα. Και κάπως έτσι άρχισα κι εγώ. Δεν ήταν απόφαση· ήταν μίμηση, περιέργεια, ένα αθώο «να δοκιμάσω». Μόνο που μέσα μου ήδη υπήρχε μια δυσαρέσκεια για το σώμα μου.
Στο διαδίκτυο έβλεπα σώματα τέλεια, λεπτά, χαρούμενα. Και πίστεψα πως αν τους έμοιαζα, θα έμοιαζε και η ζωή μου με τη δική τους. Έτσι γεννήθηκε η φωνή. Όχι από μίσος, αλλά από την ανάγκη να γίνω αρκετή.
Ζυγιζόμουν κάθε μέρα. Κοιτιόμουν στον καθρέφτη σαν να περίμενα μια απάντηση. Μέχρι που ένα απόγευμα κοιτούσα τον ήλιο να δύει και συνειδητοποίησα ότι δεν θυμόμουν πότε ήταν η τελευταία φορά που τον είχα απολαύσει πραγματικά — χωρίς να σκέφτομαι τι θα φάω μετά.
Τότε κατάλαβα πως μετρούσα τα πάντα, εκτός από όσα είχαν αληθινή αξία. Δεν μετρούσα αγκαλιές. Δεν μετρούσα τα «σ’ αγαπώ». Δεν μετρούσα τα γέλια, τις στιγμές ελευθερίας. Και μέσα μου γεννήθηκε μια ερώτηση: Πότε θα ξανανιώσω ελεύθερη; Πότε θα νιώσω αρκετή;
ΜΕΡΟΣ 3
Η συνύπαρξη
Δεν έχω έρθει εδώ για να σας δείξω ανάρρωση. Δεν έχω ένα «μετά» γεμάτο απαντήσεις. Έχω μόνο ένα «τώρα» γεμάτο ερωτήσεις.
Ζούμε μαζί. Εγώ και η φωνή. Εκείνη που με καθοδηγεί, με πιέζει, με πείθει να συνεχίσω. Κι εγώ — αυτή που αντιστέκεται, που κουράζεται, που κάποιες μέρες προσπαθεί να φάει χωρίς να κλάψει.
Δεν είναι ιστορία νίκης. Είναι ιστορία συνύπαρξης. Ένα βήμα μπροστά που συχνά μοιάζει με βήμα πίσω. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη συνεχή μάχη, μαθαίνω.
ΜΕΡΟΣ 4
Το μήνυμα
Αν κάποιος νιώθει να πνίγεται μέσα στους αριθμούς, θέλω να του πω κάτι: η ζωή είναι πολύ μικρή για να μετριέται σε θερμίδες, αλλά αρκετά μεγάλη για να χωρέσει αγάπη, παρουσία και στιγμές.
Δεν χρειάζεται να έχεις όλες τις απαντήσεις. Ούτε να σιωπήσεις τη φωνή μέσα σου. Αρκεί να μάθεις πότε να μην την ακούς. Να ζεις δίπλα της, όχι κάτω από τις εντολές της.
Κάθε μέρα που συνεχίζεις αυτή τη δύσκολη μάχη αξίζει να μετριέται αλλιώς.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Σήμερα δεν μετράω θερμίδες όπως παλιά. Αλλά ακόμα μετράω. Μετράω μέρες που τρώω λίγο παραπάνω χωρίς τύψεις. Μέρες που δεν κλαίω μπροστά σε ένα πιάτο. Μέρες που η φωνή μιλά, αλλά εγώ χαμηλώνω την ένταση.
Ζούμε μαζί. Κάποιες φορές κερδίζω εγώ. Άλλες φορές εκείνη. Και ίσως αυτό να είναι το πιο ειλικρινές που μπορώ να πω:
η ζωή είναι πολύ μικρή για να μετράς θερμίδες, αλλά μερικές φορές είναι το μόνο που ξέρεις να μετράς.
Το σημαντικό είναι να συνεχίζεις να προσπαθείς να τη ζεις.
Ευχαριστώ.